ZE KAN MIJ OOK BELLEN

In de Sleedoornstraat in Heerlen-Noord staan achtentwintig huizen; zesentwintig zijn dichtgetimmerd. Ien Stoffers woont op nummer 12 en fietst elke ochtend haar thuiszorgronde langs de laatste adressen. Haar dochter Marije rijdt lijn 6 en komt vier keer per dienst langs de halte die in december vervalt. Ze stopt er nooit.Op een dinsdagavond eind november drukken moeder en dochter op hetzelfde moment op elkaars naam en horen allebei de bezettoon. Ien wil zeggen dat de sleutel van een appartementin Hoensbroek al in haar jaszak zit. Marije wil zeggen dat ze zich heeft ingeschreven voor een nieuwbouwwoning in de straat waar ze opgroeide. Geen van beiden belt terug.De maanden daarna handelen ze naar een beeld dat niet klopt. Ien komt bij TruusWouters van negenentachtig, bij wie niets meer te wassen valt; buurman Wiel Dohmen zwijgt over waar hij zijn geld verdient; en de sloop begint steeds niet.