WAT IK MOEST VERZWIJGEN

Geinspireerd op de geschiedenis van haar Joodse familie schreef Ariella Kornmehl het verhaal van de ondergedoken Jet en Misha. Uit hun aangrijpende geschiedenis blijkt dat voor sommige mensen de oorlog pas na 1945 begon.

''Toen mijn grootmoe
der overleed, dacht ik: nu zien wij de laatste overlevenden, de laatste vertellers uitsterven. Een diepe noodzaak drong zich aan mij op om iets van haar oorlogservaring op te schrijven.''

Wanneer tijdens de Tweede Wereldoorlog steeds meer ve
rhalen de ronde beginnen te doen van opgepakte en gedeporteerde Joden in Amsterdam besluiten Sal Plessner en zijn vrouw hun huis uit voorzorg te verlaten. Hun dochter Jet sturen ze naar een vriend in Haarlem, om onder te duiken en rustiger tijden af
te wachten. Als klein kind hoorde Ariella Kornmehl de verhalen van haar grootmoeder, die als meisje na de oorlog naar het Centraal Station van Amsterdam ging op zoek naar terugkomende familieleden. Maar niemand kwam terug. Wanneer Kornmehl later zelf
op dat station kwam, werd ook zij altijd door een gevoel van groot verlies overvallen.

Ze besefte dat het verleden een onuitwisbare indruk achterlaat. Mensen die elkaar moesten verlaten in de oorlog, kwamen lang niet altijd weer terug bij e
lkaar.
Wat ik moest verzwijgen onderzoekt hoe het voor een moeder geweest moet zijn om je eigen kind op te geven om zelf te kunnen overleven. En wat kwam er van de kinderen terecht die gedwongen achtergelaten werden? Hoe leefbaar is het leven als
je je achtergrond amper kent, of sterker nog, als je die kent maar je ervoor schaamt?

Geinspireerd door de verhalen van een vorige generatie schreef Ariella Kornmehl een roman over schuld, over bescherming, en over liefde die niet geuit kan
worden.