TUSSEN VLEES EN PIXELS

Ik was geen stil kind dat niet hield van knuffelen

Ik was geen drie jaar
toen ik weer naar de dokter moest

Ik moest uberhaupt nooit naar de dokter
en ik was nooit drie jaar

Tussen vlees en pixels is een verzamelingrauwe, maar zorgvuldig gecomponeerde gedichten over angst, pijn en onderkoelde woede. Uit de woorden spreekt ook heel veel liefde, levenslust en humor, en er is sprake van een onuitroeibaar optimisme. Dit is de stem van iemand die zich een leven lang overbeschermd heeft gevoeld en alle goedbedoelde hulp nu met een Bowserbrul van zich afwerpt. De stem van een mens van vlees dat zich al sterk voelde als hij gamede en uit pixels bestond; nu voelt hij die kracht eindelijk ook in het echte leven.