NOCHTANS ZAL IK JUICHEN

In dit boek heeft Antoine Bodar een keuze bijeengebracht van vier jaren kolommen schrijven in ''Trouw'', ''Katholiek Nieuwsblad'' en elders. Van de te berde gebrachte onderwerpen zijn sommige meer ter beschouwing, andere meer ter bespreking.

Enerzijds beschouwingen over kunst, literatuur en godsdienst, soms in de vomr van dagboekbrieven en reisverslagen. Anderzijds besprekingen, ontstaan uit gebeurtenissen tussen 1994 en 1998, die kunnen bijdragen aan openbaar debat.

Zo is tevnes een en ander uit de jongste geschiedenis bekeken en beschreven, zi jhet met de ogen de met de pen van een enkele tijdsgenoot.

Hoewel elk stuk op zichzelf staat, is de volgorde geenszins willekeurig, ook al is die eerder associatiefdan logisch.


Gemoedsgesteldheid maant zich tot blijmoedigheid maar getuigt gemakkelijker van noodzakelijke moed dan van verworven blijheid. Nochtans is juichen - naar Habakuk (3,18) - de beoogde grondhouding in al hetgeen hier is gebundeld.