LEGE STOELEN

Elke donderdagavond klimt Ad Peeters met zijn bastuba de trap op naar de bovenzaal boven het cafe, waar de gaskachel naar stof ruikt en de stoelen in een halve cirkel staan te wachten. Er zijn er altijd meer dan er mensen komen. Voorzitter Huub Smeets houdt bij hoeveel er leeg blijven, dirigent Mia Bexkens telt ze hardop en wil er niet naar kijken, en op de eerste trompet zit soms iemand, en soms niet - een stoel waar niemand meer over praat, en waar toch iedereen naar kijkt. Fenna Coenen zit op klarinet, haar jas nooit uit, een envelop diep in haar zak die ze telkens aanraakt zonder hem open te maken. Twan Verheggen komt op het laatste moment binnen, speelt erbij wat er te spelen valt, en zet zijn koffer naast zich neer in plaats van eronder - klaar om zo weer te vertrekken. Terwijl de mars avond na avond hapert en bijna klinkt, wordt in de wandelgangen beslist over stoelen die verdwijnen, samengevoegd worden, of voorgoed leeg blijven. Wie blijft er zitten als de muziek verandert?Ditboek is door AI gegenereerd.