IK HEB GEEN MAART

Yvon Souren doet tweeentwintig jaar de ochtendronde in Amsterdam-Noord: veertien adressen voor negen uur, steunkousen, oogdruppels, brood in vieren. Ze woont op een ark aan het Buiksloterkanaal die ze in 1999 met haar broer Serve kocht. De bak is afgekeurd, vervanging kost honderdveertig mille, en Serve wil zijn helft eruit. Voor de werf moet het schip tot op het staal leeg.In het vooronder staat twintig jaar aan spullen van anderen: naaimachines, een kanariekooi, vierentachtig dozen die Yvon meenam wanneer een huis in een middag werd leeggehaald. Ze begint ze terug te brengen. In Almere herkent Angeline Roex de doos van haar moeder en belt een advocaat. Haar teamleider telt intussen haar uren na.Tiny Frijns, negenentachtig, bij wie ze zesjaar elke ochtend komt, laat haar niet gaan. En de kraan op de werf is vrij tot dertig november.