IK HEB ER GEEN HAND MEER VOOR

Aan de Wolderweg bij Kootwijkerbroek gaat in maart de eerste heipaal de grond in. Riekelt Hakvoort heeft de Wolderkamp, achttien hectare die al honderd jaar van de familie is, voor zesentwintig jaar weggegeven aan een zonnepark. Omgevingsmanager Jorina Verschoor komt met thermoskannen, cake en een dorpsfonds van tweeentwintigduizend euro per jaar, en achter elke keukendeur wordt iets anders uitgerekend.Naast de kamp ligt de dries, waar Teunis van Middendorp veertig jaar zijn postduiven houdt. Het kabeltrace loopt er dwars overheen en het hok moet veertig meter opschuiven. Voor het dorp is dat veertig meter, voor de duiven is het een ander adres. Riekelts dochter Machteld wil in het bestuur van het fonds, buurvrouw Hermien Ruitenberg woont net buiten de burenregeling, en duivenvoorzitter Huig Kwakernaak heeft voor de opening honderd witte duiven toegezegd die hij niet heeft.In oktober staat de tent op de kuilplaat en gaan de manden open.