IK BEN ONDERWEG OF IK STA OP EEN DAK

Zwier Bronkhorst doet eenendertig jaar het licht in De Bres, het theater aan de Kerkbuurt in Sliedrecht: driehonderd stoelen, op een goede avond veertig mensen. Als het bestuur hem voor het eerst zelf laat programmeren, rekent hij honderddertig kaarten per avond uit en zet hij zijn naam onder een borgstelling van negentienduizend euro, voor negen januari-avonden van regisseur Pleun den Hartog.Er komen er veertig. De tweede avond eenendertig. Zwier houdt dat getal voor zich, haalt stiekem rijen stoelen weg en spreekt na elke voorstelling de voicemail in van zijn zoon Elbert, die zijn tante wel belt en zijn vader niet. Thuis telt zijn vrouw Klaasje de kassastaten na, zijn zus Jannigje wil haar inleg terug in februari, en in de logeerkamer koopt Klaasjes moeder Willempje van haar spaargeld kaarten op namen van mensen die niet bestaan.Negen avonden, een rekening, en vier mensen die elk een som verzwijgen.