HOK ACHT

Zeven jaar heeft Marijke Verhoeven het dichtgeschroefd. De ziekenboeg zonder verwarming, twee latten voor het luik, zodat het eruitziet als onderhoud in plaats van als afzien. Ze telt honden, niet emoties, en houdt zo een asiel overeind dat op omvallen staat: een bank die aandringt, een wethouder die met een intentieverklaring zwaait, een terrein dat plotseling geld waard blijkt te zijn. Dan wordt er een bouvier gebracht, met een verkleurd kermislintje om zijn nek - weken te vroeg voor de foor.Het lintje ligt op haar bureau als een vraag die ze niet had willen stellen. Aan de andere kant van de stad staat Ruben achter een goudvissenkraam, telt zakken en munten, en schrijft ''s avonds brieven die hij nooit verstuurt. Vijftien jaar geleden verdween hij uit het asiel op een manier waar niemand het meer over heeft, en de kermis komt elk jaar terug op precies de dag dat de honden binnenstromen.Dit boek is door AI gegenereerd.