HET IS NOG GEEN SEIZOEN

Joost slaat de luiken van de strandtent open, weken te vroeg, en veegt het zout van de tapkraan zoals altijd. Op de drempel ligt Sil, oud en doof, met zijn ogen op het water. Als de wind draait komt de hond overeind en loopt recht de branding in, enJoost moet hem er weer uit trekken.Dan staat de zus van de vrouw die hij kwijt is op het terras, met meer koffers dan iemand meebrengt om even te komen helpen. Ze heeft dezelfde handen. De jongen bij de frituur bakt door en zegt niets, en hij zegt al een heel seizoen niets.In het helmgras boven de tent zit iemand die niemand meer kan zien. De hond is de enige die zijn kop optilt, en hij doet het steeds minder vaak.Dit boek is door AI gegenereerd.