HERMAN STOFZUIGT

Sinds de plotselinge dood van mijn een jaar jongere zus loopt zij kriskras door mijn werk. Niet al te vaak, hoopte ik, niet vaker dan noodzakelijk. Maar ik moet toegeven: ze houdt me nog vaak bezig. Langzaam kwam mijn dichtersbloed in een stroomversnelling. In mijn poezie, beurtelings geestig en aangrijpend, lyrisch en beschouwelijk, ziet men mijn levensbeschouwing op zijn best. En mijn beschermengelen ook.