EEN ZUSJE VER WEG

In 1965 hoort een negenjarige jongen van zijn moeder dat hij met zijn ouders met de trein mee mag naar Limburg. Hij zal die dag zijn oudste zus Joke voor het eerst zien.

Hij heeft nog nooit van haar gehoord.

De jongen kijkt op latere leeftijd terug op die eerste kennismaking met zijn toen acht jaar oudere zus, die door zijn vader in 1952, twee weken voor haar vijfde verjaardag, naar een tot instelling omgevormd klooster voor verstandelijk gehandicapten werd gebracht. Ruim honderdvijftig kilometer van huis. Zijn zus leed aan NAH (Niet Aangeboren Hersenletsel), veroorzaakt door complicaties door de in die tijd verplichte
pokkenvaccinatie. Haar ouders, die dol op haar waren, hebben haar tot haar vijfde jaar thuis verzorgd, tot de andere kinderen werden geboren en de pastoor erop aandrong om Joke naar het klooster te brengen. In de visie van de Katholieke Kerk van destijds was een verstandelijk gehandicapt kind een rem op de ontwikkeling van een groot gezin.

Terugkijkend op de periode vanaf die eerste ontmoeting, tot het overlijden van zijn zus in 2002, onderzoekt de inmiddels volwassen man zijn band met haar. Hij ziet zichzelf op jeugdige leeftijd weer angstig het donkere klooster in lopen en kijkt terug op de bezoeken in latere jaren, waarin hij de afstand tussen zijn zus en hemzelf nooit meer wist te herstellen.
Daarnaast kijkt hij terug op het zwijgen van zijn ouders, die hun hele leven toch zielsveel van hun oudste kind zijn blijven houden, en op de houding van de rest van het gezin, zijn vier broers en enige zus thuis.