DRIE CENTIMETER ERNAAST

Elke zondagmiddag danst Deurningen in zaal Ten Vergert: zestig mensen boven de zeventig, een orgel, koffie in dikke koppen, om vijf uur bier. In maart zakt Jos Wolbert, bijna blind, achter de bar weg door het openstaande bierkelderluik. Gebroken bekken, drie maanden revalidatie. Op het schadeformulier van eigenaresse Ria ten Vergert staat een zin die alles oplost: de hond trok.Kees is twaalf, een afgekeurde geleidehond, en hij heeft niet getrokken. In juni komt Jos terug, met een rollator die hij haat, en tegen iedereen is hij uitgesproken vriendelijk. Tegen Ria, die wacht tot hij zegt dat het niet aan haar lag. Tegen dansmeester Bennie Leusink, die naast hem stond en de hond wil overnemen. Tegen zijn dochter Sanne, die de letselschade nodig heeft voor haar eigen schuld.Achttien zondagen lang draagt een hele zaal samen een leugen, tot iemand halverwege een quickstep zegt wat hij al drie maanden denkt.