DE KOUS

Wieke telt de lepels in de pot: drie. In het huis wonen twee mensen, maar de derde stoel wordt elke ochtend gedekt. Vandaag gaat de bus naar de tuinen, met wie er nog over is van vroeger, en Nel weigert haar kousen aan te trekken voor iemand hardop zegt dat ze meegaat. Terwijl haar zoon in een kastje onder de gootsteen naar een lekkende kraan zoekt en er ondertussen, tussen twee happen brood door, een huis wordt herverdeeld, houdt Wieke een schrift onder in haar tas. Blauw kaft, ronde hoeken die naar boven krullen van het jarenlange liggen. Niemand vraagt ernaar. Zij zegt er niets over. Ergens tussen een kop koffie die koud wordt en een la die klemt, wacht een ochtend in mei 1957 nog steeds op een plek om te landen.Dit boek is door AI gegenereerd.