ALS DE TROPENJAREN NOOIT EINDIGEN

Zorgouderschap past zelden in hokjes en nog minder in woorden die de lading dekken. Zorgen keren telkens terug, en wat voor de buitenwereld vanzelfsprekend lijkt, vraagt binnenskamers voortdurend afstemmen.

Dit boek zoekt geen oplossingen en reikt geen stappenplan aan. Het laat zien wat er gebeurt wanneer zorg geen fase blijkt, maar een manier van leven. Het brengt onder woorden wat vaak onuitgesproken blijft in gesprekken, dossiers en goedbedoelde adviezen.

Het groeide uit gedeelde ervaringen en werd geschreven met en voor zorgouders, en voor wie naast hen staat: familie, vrienden, collega''s, hulpverleners en beleidsmakers. Voor iedereen die wil begrijpen wat het vraagt om de zorg, die nooit helemaal stopt, anders vast te houden.

Want niemand kiest voor dit clubje.

Maar het helpt wel om te weten dat het bestaat en dat je er niet alleen in zit.